فریاد روزها، از نخستین آثار محمدرضا حکیمی (۱۳۱۴-۱۴۰۰ش) است که نخست در سال ۱۳۴۴، در ۱۵۰ صفحه جیبی، منتشر شد. عنوان این کتاب در آن چاپ، «آوای روزها» بود، اما چون توقیف شد، عنوان آن تغییر یافت تا چاپ آن ممکن گردد. این اثر از آن پس با همین عنوان، در ۱۴۳ صفحه رقعی، منتشر می‌شود. کتاب حاضر دربردارنده پنج مقاله است، که نویسنده در این مقالات، ضمن تبیین آرمان‌ها و خواسته‌های خویش، بر بعد اجتماعی تشیع انگشت نهاده است.

عناوین مقالات این مجموعه انتقادی – ادبی «خواست و آرزو»، «آوای روزها»، «اخلاق و علم الاجتماع»، «مرگ شعله‌ها»، و «لمس اندیشه» می‌باشد.

اولین چاپ این مجموعه به قبل از انقلاب می‌رسد و ایشان توانست در آن برهه حساس از امام خمینی(ره) به زبان عربی تجلیل کند و کسی (از طاغوتیان) متوجه این موضوع نگردد. متن کتاب چنین است:… یدعو الیها بعض العظماء من رجال العالم الاسلامی، و یدعو الیها ایضا – لمصلحه الاسلام العالمیه- امامنا، الزعیم، الذی لا زعیم غیره، من النجف، (ومن باریس) الیوم، و من الواجب نشر امره، و اعلاء ذکره و تفهیم الناس مرامیه. و هو الذی قلما یعطی الامم مثله، فی موهلاته؛ و هو الذی قال فی حقه العلامه المجاهد الامینی: «الخمینی ذخیره الله للشیعه»…