“زمینه ای برعلم تأویل و تجلّی”
فطرت الله الّتی فطرالنّاس علیها
۵۳- فطرت در لغت عربی و قرآنی هم بمعنای ساختن و پرداختن و پیدایش است و هم به معنای انفجار و شکافتن است.
نوع اولش از آن خداست و نوع دومش از آن انسان است در جریان جهاد فی الله و تأویل و انکشاف نفس خود که بسوی خدا در حرکت است.
خداوند از باطن بسوی ظاهر عالم هستی می آید و انسان از ظاهر به سوی باطن وجودش در حال انکشاف و انفجار و شکافتن طبقات نفس خویش است.
این دیالکتیک فطرت الله در بشر و فطرت بشر در خداست.
و لذا وادی طریقت الی الله برای آدمی سراسر انفجار و خرابات ببار می آورد یعنی ظاهر دنیایش را ویران می کند و لذا سالکان این وادی را فقرای فی سبیل الله می خواند. قرآن کریم-