رِفاعیّه، طریقهای در تصوف که سلسلۀ مشایخ آن به ابوالعباس احمد بن علی بن احمد رفاعی (د ۵۷۸ ق/ ۱۱۸۲ م) میرسد.
احمد رفاعی از سادات حسینی موسوی بود و بنابر برخی روایتها، نیاکان وی از قبیلۀ بنیرفاعه بودند. وی در ناحیۀ بطائح عراق، و در روستای امعبیده زندگی میکرد و در طریقت، پیرو دایی خود، شیخ منصور زاهد بود. برخی نیز او را مرید عبدالقادر گیلانی دانستهاند.
بههرروی، وی در آنجا به سیدی احمد کبیر شهرت داشت و بههمینسبب، طریقۀ او را به نامهای رفاعیه، بطائحیه یا احمدیه نیز میشناسند (نک : ه د، ابنرفاعی). برخی این طریقه را به نیای بزرگ احمد رفاعی، یعنی ابوالمکارم رفاعه منسوب کردهاند؛ اما پیروان رفاعیه، ابوالعباس احمد رفاعی را بنیانگذار طریقۀ خود میدانند و نه تنها آن را ادامه یا شاخۀ طریقۀ دیگری نمیشمرند، بلکه صوفیان نامداری چون سید احمد بدوی (بنیانگذار بَدویّه، ه م)، شیخ ابراهیم دسوقی (بنیانگذار دسوقیه، نک : ه د، دسوقی)، و ابوالحسن شاذلی (بنیانگذار شاذلیه) را هم از تربیتیافتگان رفاعیه به شمار میآورند (ابنتغریبردی، ۶/ ۹۲؛ ابنعمـاد، ۴/ ۲۵۹-۲۶۰؛ رفاعی، ۱۴؛ تریمینگام، «طریقهها [۱]… »، ۳۸؛ دمشقیه، ۱۱، ۳۳-۳۴).