آشنایی جهان عرب با سوسیالیسم، همزمان با حمله ی فرانسویان به مصر و آگاهی عربها از مسائل جدید جهان غرب صورت گرفت. حتی پیش از آن، در قرن نوزدهم نیز صبغه ایی از چپگرایی سوسیالیستی به وجود آمده بود اما اصطلاح سوسیالیسم، به طور جدی در قرن بیستم وارد ادبیات سیاسی جهان عرب شد و این امر با تاسیس احزاب کمونیست در جهان عرب شکل گرفت.
اما به طور کلی، این مکتب فکری در ابتدا با بیت وجهی اعراب مواجه شد و تنها در کشورهایی مثل مصر و سوریه که روشنفکران آن با آشنایی به زبانهای انگلیسی و فرانسه، امکان مطالعات بیشتری در این زمینه را پیدا می کردند، اندیشه ی سوسیالیسم کمکم راه خود را پیدا کرد.
با این همه، روشنفکران عرب از واژه ی سوسیالیسم، تصور عام و بسیار مبهم درباره ی خیر و عدالت اجتماعی داشتند و فراخوانی به “مشاع شدن بی استثنای همه چیز” آنها را به هراس می افکند .تشکیل جمهوری متحد عربی در سال ۱۹۵۸م و انحلال آن، که به ادعای دولت مصر، ناشی از مخالفت فئودالیسم و سرمایه داری سوریه با برنامه ی انقلاب اجتماعی جمهوری متحد عربی بود.
دکتر عنایت در ۱۳۵۱ ش. / ۱۹۷۲ م. جایزه تحقیقاتی دانشگاه تهران را از آن خود کرد و در سال بعد ۱۳۵۲ش. / ۱۹۷۳ م. بورس کالج سنت آنتونی دانشگاه آکسفورد را گرفت و در همان سال در دانشگاه تهران به سمت دانشیاری ارتقا یافت و ضمن تدریس در دانشگاه به تحقیق و تتبع ادامه داد. او در دانشگاه تهران از چهرههای «ضد دستگاه» شناخته میشد و با حفظ موقعیت دانشگاهی و علمی اش از مبارزات سیاسی غافل نبود. پس از انقلاب، وی با «جبهه دموکراتیک ملی ایران» که در ۱۴ اسفند ۱۳۵۷ بر سر مزار دکتر مصدق در احمد آباد اعلام موجودیت کرد، همکاری داشت.
پس از تعطیل شدن دانشگاهها در ایران، دکتر عنایت به همراه همسر و دو فرزندش (هادی و آمنه عنایت) به انگلستان رفت و در سال ۱۳۵۹ به سمت استادیار (Lecturer) در کالج سنت آنتونی دانشگاه آکسفورد استخدام شد، اما دو سال بعد، در سوم مرداد ۱۳۶۱، در جریان پروازی از فرانسه به انگلستان، در اثر سکته قلبی درگذشت.