سهمی از سالها: برگزیده اشعار
شاید روزی که پرتو «سهمی از سالها» را در نوجوانی میسرود، نیندیشیده بود که سالهایش پرتویی خواهند شد بلند، روشنگر، فروزنده، و رخنهگر در ژرفای شعر و ادب پارسی ورای مرزهای جغرافیایی آن.
پرتو نوری علا در بلندای این «سالها» –و ورای رزومه چهارده برگیاش در ایرانیکا– با سرودههایش، داستانهایش، نقدهایش، سخنرانیهایش و با خودش و شدنش «سهمی» در شکلگیری ادب و اندیشهی ما در این گوشه از جهان –و دیگر پارسی خوانان و گویان در گوشههای دیگر جهان– داشته است.
با او دربارهی این «سهماش» همسخن خواهیم شد، شعرش را خواهیم شنید و از او دربارهی «سهماش» از سالهای پیش رو و خاطرهنویسیها پرس و جو خواهیم کرد. دربارهی او در وبلاگش:
برگزیده اشعار سالهای ۴۳ تا ۵۰
باور مکن سکوتم را
در اوج عشق
از نفرت مردن
آرامش سکوتم را
بپذیر
و در حجم شیشه ای چشمانت
بنشان شکوفه های گل یاس را
تا بارور کند ملکوتم را.
جاوید مانده است زمستان
جای درنگ نیست
تا آفتابی در چشمت
طلوع می کند،
جای درنگ نیست.
تا انتظار چشمانت
یکبار دیگر آفتاب طالع خواهد شد.
باور مکن گریختن از جمع را
من در من است خفته،
«ما» واقعیت است
در قلب آفتاب نهفته.