«دوئل» (The Duel) یکی از داستان‌های بلند و مهم آنتوان چخوف است که نخستین‌بار در سال ۱۸۹۱ منتشر شد. این اثر در فضایی ساحلی در قفقاز می‌گذرد و بیش از آنکه درباره خودِ دوئل باشد، کاوشی عمیق در بحران اخلاقی، پوچی، مسئولیت فردی و تضاد میان اندیشه و عمل است.
داستان درباره مردی به نام لایفسکی است که با زنی به نام نادژدا فیودورونا بدون ازدواج رسمی در شهری کوچک و گرمسیری در قفقاز زندگی می‌کند. لایفسکی از این رابطه و از زندگی بی‌هدف خود خسته شده، اما نه توانِ تغییر دارد و نه شجاعتِ تصمیم‌گیری. او مدام بهانه می‌آورد، بدهکار است، دروغ می‌گوید و از مسئولیت فرار می‌کند، در حالی که در درونش احساس پوچی و درماندگی شدیدی دارد.
در مقابل او، فون کورن قرار دارد؛ زیست‌شناسی سخت‌گیر و معتقد به نظم، انضباط و حذف انسان‌های «بی‌فایده». فون کورن، لایفسکی را نماد انحطاط اخلاقی می‌داند و وجود او را برای جامعه مضر تلقی می‌کند. این تضاد فکری و اخلاقی به‌تدریج به خصومتی شخصی تبدیل می‌شود. هم‌زمان، روابط عاطفی لایفسکی رو به فروپاشی می‌رود و نادژدا نیز درگیر تنهایی، ترس و خیانت می‌شود.
فضای داستان آرام اما پرتنش است؛ گفت‌وگوها، قضاوت‌ها و نگاه‌های اطرافیان کم‌کم بحران را عمیق‌تر می‌کنند تا جایی که تقابل لایفسکی و فون کورن به تصمیم برای یک دوئل می‌رسد. با این حال، چخوف تمرکز اصلی را نه بر خودِ دوئل، بلکه بر تغییرات درونی شخصیت‌ها، ترس از مرگ، امکان رستگاری و این پرسش می‌گذارد که آیا انسان می‌تواند واقعاً خود را تغییر دهد یا نه.
چخوف در «دوئل» بدون قضاوت مستقیم، شخصیت‌ها را در موقعیت‌هایی قرار می‌دهد که ضعف‌ها، تناقض‌ها و ترس‌هایشان آشکار شود. برخلاف انتظار، اوج داستان نه در لحظه دوئل، بلکه در دگرگونی درونی شخصیت‌ها و مواجهه آن‌ها با پیامدهای انتخاب‌هایشان رخ می‌دهد. «دوئل» نمونه‌ای شاخص از رئالیسم روان‌شناختی چخوف است؛ اثری که نشان می‌دهد بزرگ‌ترین نبردها اغلب نه میان انسان‌ها، بلکه در درون خود آن‌ها اتفاق می‌افتد.