در کتابهایی از قبیل سیاستنامه که به قول مولف “هم پند است و هم حکمت و هم مثل و هم تفسیر قرآن و اخبار پیغمبر و قصص انبیا و سیر و حکایات پادشاهان عادل،از گذشتگان خبر است و از ماندگان سمر است و با اینهمه درازی مختصر است و شایسته پادشاه دادگر است” بی گمان نکات اخلاقی و تاریخی فراوان یافت می شود، خاصه که انشای سیاستنامه بس فصیح و بلیغ است با آنکه داستانهایی دراز دارد خواننده را از مطالعه آن ملالی دست نمی دهد.
اما پندها، پیداست که در برخی موارد ملال انگیز است، و شاید هم این امر مربوط به تکرار یا درازی سخن نباشد چه اساسا خود پند برای شنونده و خواننده ناگوار است و گویا به همین سبب است که مردم روزگار ما امروز برای پند و اندرز تاثیر اخلاقی چندانی قائل نیستند.