نام این نامه پهلوی، «بندهش» یا زندآگاهی است و بیشتر به نام بندهش بزرگ یا بندهش ایرانی خوانده میشود. این نام در برابر بندهش کوچک یا بندهش هندی به آن دادهاند یا به دیگر سخن پس از آگاهی از وجود نسخههای کامل بندهش که همه در ایران نوشته شدهاند، گزیده بندهش را «بندهش کوچک» نام نهادهاند.