کتابی است که در باب مسائل اعتقادی و عبادی فقهی در غرب خراسان، در مرو پدید آمده. نویسندهی این کتاب ناشناخته است. همین قدر میدانیم که او یکی از پیروان شیخ ابوالرجاء خُمرکی مروی(د 516-517 ق) بوده، ولی کتاب او، به خلاف آنچه مصحح گفته است (حبیبی، پنج ـ شش)، صرفاً امالی ابوالرجا نیست. نویسنده خواسته است که در این کتاب مسائل اعتقادی و فقهی دو مذهب حنفی و شافعی را جمع کند، و مراد او از «فریقین» نیز پیروان همین دو مذهب است، نه چنانکه مصحح گفته است (نک : همو، هشت) اهل ظاهر و اهل باطن، یعنی صوفیه؛ هرچند که مسائل عبادی و فقهی در این کتاب از دیدگاه تصوف نیز تفسیر و تأویل شده، و در ضمن حکایتها و سخنان مشایخ صوفیه نیز نقل شده است.
(به نقل از مقاله ی : ادبیات تصوف، به زبان فارسی/ نصرالله پورجوادی)
انتشارات دانشگاه تهران؛ 1359