از متن کتاب:
ایمان در لغت از ریشه امن بوده، خلیل بن احمد فراهیدی در العین می نویسد: امن به معنی ضد خوف و فعل آن امن یامن امنا می باشد و به همین معنی است آیه شریفه، وَ مَا اَنْتَ بِمُوْمِنٍ لَنَا وَ لَوْ کُنَّا صادقین، یعنی بمعنای تصدیق کننده.
ابن فارس در معجم مقاییس اللغه برای امن دو معنی معرفی می کند، یکی به معنای امانت که ضد خیانت است و معنایش سکون و آرامش قلب می باشد و دیگری معنی تصدیق آمده است ولی تصریح می کند که این دو معنی نزدیک به هم است.
طریحی در مجمع البحرین معنای لغت ایمان را به اتفاق همه، تصدیق دانسته «و الایمان لغه هو التصدیق المطلق اتفاقا من الکل» و راغب اصفهانی در مفردات اصل امن را اطمینان قلب، بیم نداشتن .. و ایمان را به معنای ضد کفر و تصدیق بیان می نماید...