از مقدمه کتاب:
در سال ۱۸۶۳ بفرمان ناپلئون سوم نمایشگاهی بنام «نمایشگاه مردودان» در پاریس گشوده شد و نقاشانی که آثار آنها از طرف نمایشگاه رسمی پاریس مردود شناخته شده بود، پرده های خود را در این نمایشگاه بمعرض نماشا گذاشتند. یکی ازین نقاشان «ادوار مانه» بود که مردی مرفه و متشخص و آراسته و استادی زبر دست بود اما قلمش به بدعت گرایش داشت و شیوه محتاط داوران نمایشگاه رسمی و پیروان آکادمی هنری زیبا را گردن نمی گذاشت.
پرده ای که درین نمایشگاه بیش از همه موضوع گفتگو قرار گرفت و خشم پاسداران سنت و سابقه را برانگیخت پرده ای از مانه بنام «ناهار بر روی چمن» بود. درین پرده زنی برهنه در کنار دو مرد که با لباس عادی زمان بر زمین نشسته و بگفتگو مشغولند دیده میشد.
شاید بتوان نمایش این پرده مانه را آغاز نهضت نوین نقاشی در اروپا شمرد، هر چند مقدمات این نهضت از چندی قبل فراهم آمده بود. تا اواسط قرن نوزدهم نقاشی اروپا در شیوه ای که رنسانس ایتالیا در قرن چهاردهم و پانزدهم مسیحی بنا نهاده بود سیر می کرد. بنای این شیوه، بخلاف شیوه قرون وسطای اروپا و یا شیوه نقاشی ایران و بیزانس، بر اساس نمایش سه بعدی، چیزها بصورتی طبیعی نما، و نیز رعایت تعادل و توازن اشکال بود. پس از رنسانس در طی چند قرن، آئینها و قواعد و اسالیبی برای نقاشی در هر کشور پدید آمد و سنتی برقرار گردید. استادان این هنر حرمت سنت را نگاه می داشتند و ابداع و هنرنمایی را تنها در چارچوبه سنت روا می شمردند...