باغ ایرانی به عنوان یک ساختار کامل، بیانگر رابطه تنگاتنگ میان بستر فرهنگی و طبیعی است و نشانه ای از سازگار نمودن و همسو کردن نیازهای انسان و طبیعت است. در گذشته باغ ایرانی بروز توان نهفته محیط خاک و ادراک پیچیدگی های آن بود. خالق باغ با اتکا به دانش تجربی خود فضایی را ایجاد می کرد که باعث بقا و پویایی بستر طبیعی می شد. باغهای تاریخی از آثار مهم گذشته در ایران، به خاطر ارزشهای چندگانه محیطی، سودمندی و زیبایی شناسی که کلیه حواس پنجگانه را درگیر می کند، به عنوان میراث ملی و سندی باارزش از هویت تاریخی و فرهنگی بایست شناسایی، فهرست بندی و به طور پویا و پیوسته حفاظت و نگهداری گردد.