از پیشگفتار کتاب:
نام انسان برازنده کسی است که در برابر خود و در برابر همه ی دلواپسی هایی که در این جهان آشفته و آن میهن شوربخت ماست خود را مسئول بداند، به الزامها و تعهدهای انسانی سرشتی مطلق و قطعی دهد و آزادی را جز در بقای عینی آن، آن هم برای همه تصور ننماید و رسالت مساوی زن و مرد را که مبتنی بر یک ساحت ذاتی و مستقل از جنسیت است باور دارد و جز با خیز گرفتن به سوی آینده ای به غایت باز و آزاد توجیه ممکن دیگری برای هستی نشناسد. اندیشه برسوگنامه ی وطن و ضرورت دستیابی به رهیافتهای خردگرایانه و نیاز به مددگیری از همت و غیرت ملی چنان زمان بر ما تنگ کرده که فرصت پیش آمده را برغم سنگینی سهمگینی که وظیفه زن بودن بر شانه هایم می نهد برای دست یاری دراز کردن و همه زن و مرد ایرانی را در برون و درون سرزمینم به نجات میهن فراخواندن و داشته تا با رگ رگم فریاد برآورم. ایران روزگار تلخ و سختی را میگذراند، مغاک تیره ای برهستی ملی ما کام گشوده، تنهایش نگذاریم. توان هایمان را در هم آمیزیم از خویشتن و همه ستمهایی که بر ما رفته بگذریم تا از این ورطه ی سخت تاریخی بار دیگر سربلند بدر آییم. بیایید همه ی گلایه هایمان را از مردان؛ پدران همسران و پسرانمان که در درازای پیکارهای ویژه مان ما را یاری ندادند یا شمار آنها که همراهیمان کردند بسیار اندک بود برای زمانی دیگر بگذاریم که میهنمان هویتمان نیاخاک و رجاندمان، گهواره از ستم رها گردد...