زندگی برای هدایت، زندان است، زیرا مبتنی بر توهم، رنج بی پایان و تکرار است. مرگ، نه تنها پایان این رنج، بلکه تنها کنش اصیلی است که فرد میتواند در برابر جبر هستی انجام دهد. او موفق شد ادبیات فارسی را از قید واقعگرایی صرف خارج کرده و آن را به اعماق اضطراب اگزیستانسیالیستی بکشاند.