«وحید دستگردی» در این کتاب، از تجدد ادبی و شرایطِ آن سخن گفته و علتِ بروزِ آن را شرح داده است و سپس به مقایسۀ شعرایِ متجدد و انقلابیِ حقیقی با شعرایِ متجددِ دورانِ معاصر پرداخته و متجددینِ ادبیِ معاصر در ایران را به بادِ نقد و کوبیدن گرفته است.. به باورِ وی، متجددین ادبی در ایران، بویی از شعر و شاعری و نویسندگی نبرده اند و از آنجایی که استعداد و سواد و توانِ شاعری به سبکِ گذشته را ندارند، مجبورند تا در آن تفاوت ایجاد کرده و یا از تغییرات در ادبیات و شعر، حمایت کنند.
از متن کتاب:
طرفدارانِ تجددِ ادبی چنانچه محسوس است، اشخاصی هستند که ابداً با شعر و قریحه و سخن و فصاحت آشنا نیستند و در حقیقت طرفدارانِ تجددِ ادبیِ کنونی با ادبایِ حقیقی همان نسبت را دارند که طرفدارانِ فقیر و رنجبر با خودِ رنجبر.... آنها طرفدارِ درد و رنج کشیدگان هستند، ولی هیچگاه درد و رنجی که رنجبر کشیده است را نکشیده و تحمل نکرده اند.. طرفدارانِ تجددِ ادبی نیز اینگونه اند... این طرفداران تا وقتی نبودند، شعر و ادب در مملکت رو به ترقی بود و شعرایِ بزرگ ظهور میکردند..