رهروی در راه بیپایان، رشتههای انگار گسیخته اما به همپیوستهی زندگی باقر مومنیست؛ پژوهشگر تاریخِ ایرانِ «روزگارانی دیگر»، نویسنده و کُنشگر سیاسی سالهای پس از شهریور ۱۳۲۰.
در دفتر نخست داستانِ زندگی او را از چشمِ خویشان، دوستان و یارانش بازگفتهایم؛ از کودکی تا سالخوردگی. با گزیدهی یادداشتهای برادر بزرگتر و خواهر کوچکترش آغاز کردهایم. پیوستنش را به حزب توده ایران برنمودهایم و کار و کردارش را در آن تشکل سیاسی تاثیرگذار در سالهای ۱۳۳۵-۱۳۲۲؛ از نگاه رفیقان. چگونگی دستگیری و چندوچون زندگی در زندان سالهای ۱۳۳۶ تا ۱۳۳۸ را شرح دادهایم؛ به روایتِ همبندان. کُنشگری سیاسیاش را در «تنفس کوتاه» سالهای ۱۳۳۹ تا ۱۳۴۲ به دیده گرفتهایم؛ از زبان همرزمان. سالهای شکوفایی پژوهشهای تاریخی- ادبی و اثرگذاریاش را بر نسل جوانِ جویندهی سالهای پایانی دههی ۴۰ و آغاز دههی ۵۰ خورشیدی بررسیدهایم...
دفتر دوم دربرگیرندهی گلچینی از نوشتههای بازبینی شده و گاه ویراستشدهی باقر مومنیست؛ از نخستین نوشتهاش در سن شانزده سالگی –یادداشتهای روزانه- تا سرودهها، جستارهای سیاسی، برگردان فارسی یک داستان روسی، کاوش تاریخی، نقد ادبی، اسلامپژوهی و زندگینامهی دوستان و یارانش که برای رهروی در راه بیپایان به قلم کشیده است؛ در ۹۲ سالگی. نیز به بازبینی موشکافانهی سه نشریهای نشستهایم که وی در آنها دستی قوی داشت: روزنامهی بیستون در کرمانشاه، هفتهنامهی صدای معاصر و فصلنامهی اندیشه. نگاه سنجشگرایانهی کارشناسان را آوردهایم دربارهی شماری از مهمترین پژوهشهای تاریخی-اقتصادی-اجتماعی و نیز نقدهای ادبی باقر مومنی…