بخشی از کتاب آب آشامیدنی:
«در زمستان ۱۵۱۲، «خوان پونسه دلئون» به اوج موفقیت رسیده‌بود. او که دو دهه پیش‌تر به‌عنوان ملوانی هفده‌ساله و بی‌تجربه در دومین سفر «کریستف کلمب» به دنیای جدید پا گذاشته‌بود، برخلاف کلمب که به وطن بازگشت، تصمیم گرفت بماند و شانس خود را برای کسب ثروت امتحان کند. زندگی‌نامه‌نویسش او را این‌گونه توصیف می‌کند: جنگ‌جویی نترس، مصمم و بلندپرواز که «در امور نظامی فردی پرانگیزه، باهوش و سخت‌کوش بود.» این خصوصیات در امپراتوری تازه‌تاسیس «اسپانیا»، جایی که گنج‌های افسانه‌ای در انتظار کشف بودند، بسیار ارزشمند به‌شمار می‌آمد و همین ویژگی‌ها مسیر پیشرفت سریع او را هموار کرد. او توانست «پورتوریکو» را فتح کند و این جزیره را به نام اسپانیا تصاحب کند و در سال ۱۵۰۹ به‌عنوان فرماندار منصوب شود. با دست‌یابی به زمین و ثروت، موفقیت او قطعی شده‌بود.
با این‌حال، زندگی در قله قدرت برایش رضایت‌بخش نبود. انجام وظایف اداری و مدیریت سرزمین‌ها برای پادشاه، با روحیه یک فاتح سازگار نبود. او در جست‌وجوی چیزی فراتر بود. این‌بار نه فقط به دنبال ثروت و طلا، بلکه به امید کشف چیزی شگفت‌انگیز که از بومیان منطقه درباره‌اش شنیده‌بود، سفر جدیدی را آغاز کرد. «واشنگتن ایروینگ»، نویسنده برجسته داستان‌های کوتاه، بعدها درباره این مکان نوشت: [این سرزمین] نه‌تنها می‌توانست جاه‌طلبی‌های او را برآورده کند، بلکه رویاپردازی‌های شاعرانه را هم به واقعیت تبدیل می‌کرد. بومیان به او گفته بودند که در شمال دوردست، سرزمینی پر از طلا و سرشار از نعمت وجود دارد؛ و از همه مهم‌تر، رودخانه‌ای با قدرتی شگفت‌انگیز که هرکس در آن شنا می‌کرد، دوباره جوان می‌شد!»