بخشی از کتاب قانون ۳ دقیقه:
«مغز انسان به گونه‌ای شگفت‌انگیز برای فیلتر کردن اطلاعات طراحی شده است؛ هر روز با حجم عظیمی از داده‌ها روبرو می‌شویم که می‌تواند ما را غرق کند، اما توانایی ذهن در تشخیص و انتخاب اطلاعات ضروری، اعجاب‌آور است. مشکل اینجاست که اغلب پیام‌های ما در این فرآیند غربالگری حذف می‌شوند. آنچه ما به عنوان اطلاعات مهم و کلیدی می‌پنداریم، برای شنونده ممکن است تنها بخشی از آن سیل بی‌پایان داده‌هایی باشد که می‌خواهد آن‌ها را نادیده بگیرد. دقیقاً به همین دلیل است که قانون سه دقیقه اهمیت می‌یابد. این قانون به شما نمی‌گوید که فقط سه دقیقه صحبت کنید، بلکه تاکید می‌کند که در سه دقیقه اول باید به اندازه کافی اطلاعات جذاب و مرتبط ارائه دهید تا مخاطب را متقاعد کنید که به شنیدن ادامه دهد. شما باید بتوانید در سه دقیقه اول، الگوی WHAC را کامل کنید: بگویید چه چیزی ارائه می‌دهید (What)، چگونه کار می‌کند (How)، واقعاً چه هست (Are) و چه کاری می‌تواند انجام دهد (Can).
بزرگترین اشتباهی که اغلب ما در ارتباط مرتکب می‌شویم، تلاش برای تاثیرگذاری بیش از حد است. ما فکر می‌کنیم هر چه اطلاعات بیشتری ارائه دهیم و هر چه جزئیات بیشتری را توضیح دهیم، تاثیر بیشتری خواهیم گذاشت. اما واقعیت این است که مخاطب در هر لحظه تنها می‌تواند مقدار مشخصی اطلاعات را پردازش کند و زمانی که از این آستانه فراتر می‌رویم، نه تنها پیام‌مان تاثیرگذار نیست، بلکه ممکن است به طور کامل نادیده گرفته شود. به این پدیده 'سرریز اطلاعات' می‌گویم که در آن حجم زیاد داده‌ها باعث می‌شود مخاطب به جای تمرکز بر پیام اصلی شما، به دنبال راهی برای گریز از آن باشد. بنابراین، هنر واقعی در سادگی است؛ در توانایی خلاصه‌سازی و ارائه‌ی اصلی‌ترین عناصر پیام‌تان در قالبی روشن و قابل هضم. اگر نتوانید ایده‌تان را در سه دقیقه متقاعدکننده ارائه دهید، احتمالاً در سی دقیقه هم موفق نخواهید شد. قدرت نهفته در قانون سه دقیقه، شما را وادار می‌کند تا از هر کلمه و لحظه با هوشمندی بهره ببرید و پیام‌تان را چنان منسجم و تاثیرگذار بیان کنید که حتی سخت‌گیرترین مخاطبان نیز نتوانند آن را نادیده بگیرند.»