بخشی از کتاب زندگی‌نامه یک یوگی:
«علم یوگای کریا که بارها در این کتاب از آن نام برده شده، در دوران تاریکی تاریخ به فراموشی سپرده شد. استادان بزرگ از گسترش روزافزون مادی‌گرایی در جهان وحشت‌زده شدند و دانش خود را از توده مردم پنهان کردند، زیرا می‌ترسیدند که این آگاهی مقدس به‌اشتباه استفاده شود. اما حقیقت مانند نوری است که نمی‌توان آن را برای همیشه پنهان کرد. یوگای کریا با تلاش زنجیره‌ای از استادان مقدس دوباره پدیدار شد و برای کسانی که آمادگی دریافت آن را داشتند، بار دیگر در دسترس قرار گرفت. وقتی یوگای کریا را تمرین می‌کردم، حس می‌کردم که تنفسم و ذهنم آرام می‌شود، مثل دریاچه‌ای ساکت زیر نور ماه. موج‌های بی‌قرار افکار کم‌کم فروکش می‌کردند. حضور الهی که مدت‌ها زیر آشوب حواس پنهان مانده بود، شروع به درخشیدن می‌کرد. آنچه می‌دیدم، خدایی دوردست نبود، بلکه آگاهی زنده‌ای درون خودم بود؛ بی‌پایان، لطیف و آشنا. زمان رنگ باخت. خود کوچک من در آرامشی وسیع حل شد. این فرار نبود، بازگشت بود، بازگشتی به خانه‌ای که روحم همیشه آن را می‌شناخت.
نقش پربرکت استاد معنوی (گورو) این نیست که شاگردان را به خود وابسته کند، بلکه آن است که آن‌ها را تربیت کند تا به خداوند بی‌نهایت تکیه کنند. گوروی واقعی مانند آینه‌ای است که در آن، شاگرد می‌تواند تصویر روح پاک و روشن خود را ببیند. او نیازی به پرستش ندارد؛ بلکه عشقی در دل شاگرد بیدار می‌کند که رو به درون می‌رود، فراتر از شکل و نام. در حضور چنین استادی، شاگرد شروع به یادآوری چیزی می‌کند که هیچ‌گاه واقعاً فراموش نشده بود: پیوند همیشگی روح با خداوند.»