بخشی از کتاب پوپولیسم:
«پوپولیسم، برخلاف تصور رایج، صرفاً یک استراتژی سیاسی یا سبک گفتمانی نیست، بلکه ایدئولوژی‌ای است که هسته مرکزی آن بر تقابل میان «مردم» و «نخبگان» استوار است. در این نگاه، مردم به عنوان موجودیتی یکپارچه و اخلاقی تصویر می‌شوند که در مقابل گروهی از نخبگان فاسد قرار گرفته‌اند. نکته قابل توجه این است که پوپولیسم یک ایدئولوژی «نحیف» است؛ بدین معنا که برخلاف ایدئولوژی‌های «فربه» مانند لیبرالیسم، سوسیالیسم یا محافظه‌کاری، دارای چارچوب فکری جامع و منسجمی نیست که پاسخی برای همه سوالات سیاسی داشته باشد. به همین دلیل، پوپولیسم معمولاً با ایدئولوژی‌های دیگر ترکیب می‌شود و اشکال متنوعی به خود می‌گیرد، از پوپولیسم راست افراطی در اروپا که با ناسیونالیسم و بیگانه‌هراسی همراه است، تا پوپولیسم چپ در آمریکای لاتین که با آرمان‌های سوسیالیستی پیوند خورده است.
این تنوع و انعطاف‌پذیری پوپولیسم است که درک آن را دشوار می‌کند و باعث می‌شود بسیاری از تحلیلگران و سیاستمداران از این اصطلاح به شکلی مبهم استفاده کنند. اما مطالعه دقیق پوپولیسم اهمیت زیادی دارد، زیرا این پدیده پیامدهای مهمی برای دموکراسی به همراه دارد. از یک سو پوپولیسم می‌تواند نقشی اصلاح‌کننده داشته باشد با به چالش کشیدن نهادهای فاسد، دادن صدا به گروه‌های حاشیه‌ای و تقویت مشارکت سیاسی. از سوی دیگر، می‌تواند تهدیدی برای دموکراسی باشد با تضعیف نهادهای حیاتی مانند قوه قضائیه مستقل، رسانه‌های آزاد و حقوق اقلیت‌ها. این دوگانگی پوپولیسم، به عنوان هم دوست و هم دشمن دموکراسی، آن را به یکی از پیچیده‌ترین و بحث‌برانگیزترین پدیده‌های سیاسی معاصر تبدیل کرده است.»