بخشی از کتاب اثر برنده:
«تصور کنید یک بوکسور را که در رینگ مسابقه ایستاده است. او تازه حریف خود را شکست داده و دست‌هایش در میان هلهله تماشاگران بالا برده شده است. آنچه در این لحظه در مغز او رخ می‌دهد، بسیار فراتر از احساس سرخوشی معمولی است. پیروزی او باعث آزاد شدن سیلی از هورمون‌ها و انتقال‌دهنده‌های عصبی شده که به واقع ساختار مغز او را تغییر می‌دهند. دوپامین، که به عنوان هورمون پاداش شناخته می‌شود، در مدارهای مغزی او جریان می‌یابد و احساس لذت شدیدی ایجاد می‌کند. همزمان، سطح تستوسترون او افزایش می‌یابد، که اعتماد به نفس و آمادگی برای چالش‌های بعدی را تقویت می‌کند. این تغییرات بیوشیمیایی تنها در کوتاه‌مدت رخ نمی‌دهند، بلکه در صورت تکرار تجربه‌های پیروزی، می‌توانند به تغییرات عمیق‌تر و پایدارتری در مغز منجر شوند. در واقع، هر پیروزی مسیرهای عصبی را که با موفقیت مرتبط هستند تقویت می‌کند و احتمال موفقیت‌های بعدی را افزایش می‌دهد.
اما این سکه روی دیگری هم دارد. همان سیستم‌های عصبی که باعث می‌شوند برندگان بیشتر برنده شوند، می‌توانند به تله‌ای خطرناک تبدیل شوند. وقتی افراد زنجیره‌ای از موفقیت‌ها را تجربه می‌کنند، سیستم‌های مغزی مرتبط با ارزیابی خطر می‌توانند دچار اختلال شوند. سطوح بالای دوپامین و تستوسترون می‌تواند منجر به آنچه من «مستی قدرت» می‌نامم شود. حالتی که در آن فرد احساس شکست‌ناپذیری می‌کند و خطرات را دست کم می‌گیرد. نگاهی به تاریخ رهبران سیاسی، مدیران ارشد شرکت‌های بزرگ یا حتی ستارگان ورزشی که در اوج موفقیت تصمیمات فاجعه‌باری گرفته‌اند، نشان می‌دهد که چگونه این اثر برنده می‌تواند از کنترل خارج شود. آنها در دام چرخه‌ای افتاده‌اند که در آن موفقیت منجر به اعتماد به نفس بیش از حد شده، که به نوبه خود منجر به ریسک‌های بزرگ‌تر و در نهایت شکست‌های بزرگ‌تر می‌شود. به همین دلیل است که برخی از موفق‌ترین افراد و سازمان‌های جهان، راه‌هایی برای مقابله با این اثر طراحی کرده‌اند! سیستم‌هایی برای به چالش کشیدن فرضیات، ارزیابی انتقادی تصمیمات و حفظ تعادل قدرت.»