بخشی از کتاب هنر شناسایی دروغ:
«وقتی کسی دروغ می‌گوید، معمولاً هر کاری می‌کند تا از پاسخ‌دادن مستقیم به سوال طفره برود. به‌جای اینکه اتهامی را با یک «نه» ساده رد کند، جوابی به شما می‌دهد که شبیه «نه» به نظر می‌رسد، اما در واقع هیچ چیزی را رد نمی‌کند. مثلاً اگر بپرسید: «آیا پول را تو برداشتی؟» و طرف مقابل بگوید: «چرا باید چنین کاری بکنم؟» یا «من هرگز چنین کاری نمی‌کنم»، این‌ها انکار نیستند، این‌ها طفره رفتن هستند. و طفره رفتن یک زنگ خطر است.
نشانه‌ی دیگر دروغ گفتن، استفاده از جزئیات بیش از حد و غیرضروری است. دروغ‌گوها اغلب احساس می‌کنند باید زیاد توضیح بدهند، چون فکر می‌کنند هرچه داستان‌شان دقیق‌تر باشد، باورپذیرتر می‌شود. اما در واقع این جزئیات اضافی ممکن است علیه‌شان عمل کند. هرچه توضیح پیچیده‌تر باشد، احتمال اینکه همان لحظه ساخته شده باشد بیشتر است. حقیقت معمولاً ساده است. دروغ گفتن تلاش زیادی می‌طلبد و این تلاش معمولاً خودش را نشان می‌دهد.»