بخشی از کتاب درمان بد:
«وقتی درمان‌گرها به کودکان یاد می‌دهند که به پدر و مادرشان بی‌اعتماد شوند، این اثر مثل موج در کل خانواده پخش می‌شود. در پورتلند با پدری صحبت کردم که دخترش، تنها بعد از چند جلسه با مشاور مدرسه، یاد گرفته بود که سخت‌گیری‌های پدرش را نوعی «رفتار کنترل‌گر» و نشانه‌ای از سوء‌استفاده عاطفی بداند. این مرد هرگز دست روی دخترش بلند نکرده بود. فقط وقتی دیر به خانه برگشته بود گوشی‌اش را گرفته بود یا وقتی در درسی نمره پایین آورده بود او را تنبیه کرده بود. اما حالا، خودش را در خانه‌اش مثل یک دیکتاتور می‌دید؛ اقتدار پدرانه‌اش جلوی چشمش فرو می‌ریخت آن‌هم به اسم پیشرفت درمانی.
بیشتر آسیب‌هایی که دیدم، از نیت بد نمی‌آید. خیلی از درمان‌گرها واقعا می‌خواهند کمک کنند. اما فرهنگ درمانی مدرن آن‌ها را تشویق می‌کند که احساسات را بر واقعیت، و «حقیقت» کودک را بر تاریخ مشترک خانواده مقدم بدانند. به آن‌ها یاد می‌دهد که دنبال آسیب روانی بگردند چه واقعاً وجود داشته باشد چه نه و هویت شخصی را بالاتر از هر چیز دیگری قرار دهند، حتی اگر این کار باعث شود کودک‌ها از ریشه‌های اعتماد و تعلق‌شان جدا شوند. این روند، درمان نیست. بلکه از هم‌پاشیدگی‌ست، آن‌هم در لفافه زبانی دلسوزانه. چیزی که امروز می‌بینیم فقط «درمان بد» نیست این یک دگرگونی آرام در رابطه پدر و مادر و فرزند است؛ تغییری که توسط قشر متخصصی هدایت می‌شود که خودش را قَیّم واقعی سلامت روان بچه‌ها می‌داند.»