بخشی از کتاب اصل‌گرایی:
«اصل‌گرایی یک رویکرد نیست، بلکه روشی کاملاً متفاوت برای انجام همه چیز است. این یک نگرش و یک تصمیم است درباره اینکه چگونه می‌خواهیم زمان و انرژی خود را در این دنیای پر هیاهو صرف کنیم. تفاوت میان اصل‌گرایی و غیراصل‌گرایی دقیقاً مانند تفاوت میان کسی است که چمدانش را با دقت و تامل می‌بندد و کسی که هر آنچه به ذهنش می‌رسد را درون چمدان می‌چپاند. اولی، پیش از سفر، لحظاتی را به فکر کردن اختصاص می‌دهد: به کجا می‌رود؟ آب و هوا چگونه است؟ چه فعالیت‌هایی انجام خواهد داد؟ و بر اساس این تاملات، تنها آنچه را که واقعاً ضروری است، انتخاب می‌کند. اما دومی، بدون فکر کردن به نیازهای واقعی سفر، تلاش می‌کند برای هر موقعیت احتمالی آماده باشد و نتیجه، چمدانی سنگین و آشفته است که احتمالاً بسیاری از اقلام آن هرگز مورد استفاده قرار نخواهند گرفت.
متاسفانه، در دنیای کنونی، اکثر ما مانند مسافر دوم عمل می‌کنیم، نه تنها در سفر، بلکه در کل زندگی. غرق در گزینه‌های بی‌پایان و فرصت‌های بی‌شمار، ما تلاش می‌کنیم همه چیز را بدست آوریم و همه کار را انجام دهیم. تقویم‌های ما پر از جلسات است، لیست کارهای روزانه‌مان بی‌انتهاست، و ذهن‌مان همواره مشغول و پریشان. و نتیجه چیست؟ ما همه جا هستیم و در عین حال هیچ جا نیستیم. تلاش می‌کنیم همه چیز را انجام دهیم، اما هیچ چیز را به درستی به سرانجام نمی‌رسانیم. به همه کس خدمت می‌کنیم، اما به هیچ کس، از جمله خودمان، آنطور که شایسته است خدمت نمی‌کنیم. تنها راه رهایی از این دام، پذیرش این حقیقت ساده اما قدرتمند است: نمی‌توانیم همه چیز را داشته باشیم و همه کار را انجام دهیم. باید انتخاب کنیم. و نه هر انتخابی، بلکه انتخاب‌هایی که بر اساس تشخیص آگاهانه از آنچه واقعاً برای ما مهم است، صورت گیرد.»