از مقدمه کتاب:
آنچه مسلم است و از روایات می‌توان بهره گرفت، این است که اهل بیت علیهم‌السلام از نظر فضایل و کمالات تفاوتی ندارند و همه آنها نور واحدی بوده‌اند که منشعب به انوار مختلفی شده‌اند: «کُلُّهُمْ نُورٌ واحِدٌ». اهل بیت از نظر ایمان، تقوا، شجاعت، حلم، سخاوت، علم و دیگر فضایل یکسانند: «اَوَّلُنا مُحَمَّدٌ، اَوْسَطُنا مُحَمَّدٌ، آخِرُنا مُحَمَّدٌ.» آنچه در این نوشته می‌خوانید، فضایل و کمالات همه اهل بیت است. فقط اقتضای زمان یا اقتضای حالات سبب شده که بعضی از آنها جلوه‌گاه برخی از کمالات باشند. فیِ المثل: چون امیرالمومنین (ع) در خدمت رسول اکرم صلی الله علیه و آله بود و در زندگی آن حضرت بیش از هفتاد جنگ رخ داد که اغلب آنها را امیرالمومنین علیه السلام اداره می‌کرد، آن بزرگوار جلوه‌گاه شجاعت اهل بیت شد. انقلاب خونین ابی عبدالله به حسب اقتضایی که پیدا شد، او را مظهر فداکاری، از خودگذشتگی، عشق به خدا و جانبازی در راه خدا کرد. در حقیقت باید گفت که آن حضرت مظهر فداکاری اهل بیت بود. امام باقر و امام صادق در اواخر عمر دولت بنی اُمیه و اوایل ظهور دولت بنی‌عباس که هنوز استقرار نیافته بودند، زندگی می‌کردند؛ لذا توانستند مظهر علم اهل بیت باشند، و به همین ترتیب سایر امامان علیهِم السَّلامُ...