این تفسیر قطعه‌ای از تفسیری بی‌نام به فارسی است که ظاهراً در اواخر قرن چهارم یا اوایل قرن پنجم نوشته شده است. چاپ عکسی از روی نسخه‏ ای محفوظ در دانشگاه‏ لاهور از انتشارات بنیاد فرهنگ ایران است. مجتبی مینوی در مقدّمه‏ ای که بر این‏ چاپ نوشته‏ اند تألیف کتاب را هم‏ عصر با کتب اواخر قرن چهارم و اوایل قرن‏ پنجم هجری دانسته‏ اند و احتمال داده‏ اند که محلّ تألیف آن شاید مشرق فلات ایران‏ از خراسان تا غزنین بوده باشد. همچنانکه از اشارات خفیفی‏ که درباره یکی دو تن از قبیل قاضی بوعاصم یا خواجه ابوجعفر مفسّر در این تفسیر آمده است، متأسّفانه نمی‏ توان به حّل مسأله مؤلّف تفسیر و زمان واقعی او پی برد. درباره تاریخ کتابت آقای مینوی حدس زده‏ اند که به احتمال قوی باید قبل از 450 هجری باشد و سبک خط که متن آیات به کوفی و تفسیر به نسخ قدیم است‏ بزرگ‌ترین مؤیّد این حدس است؛ ولی آنچه جالب توجّه است تمییز میان ج و چ و ب و پ و ز و ژ به سه نقطه است و نیز نوشتن ذال‌های فارسی به دال است که رسم الخط عمومی نسخه‏ های خطی از قرن هشتم و نهم به بعد است.