از پیشگفتار:
چند سال پیش هنگامی که مشغول مطالعه و جمع آوری مدارک و اسناد لازم درباره جنبش شیخ محمد خیابانی بودم، شرکت فعالانه زنان در جنبش مشروطه ایران توجهم را به خود جلب کرد. نقش فعال زنان مستور ایرانی در جدالهای اجتماعی عصر قاجار این سوال را برایم مطرح ساخت که کدام علال و عواملی است که باعث شده زن ایرانی، پس از قرنهای طولانی پای از پستو و اندرون بیرون گذارد و برای چیدن بساط وحشت و هراس فئودالی دوش به دوش مردان بپاخیزد و در راه یک آرمان اجتماعی از کشتن و کشته شدن هراسی به دل راه ندهد؟
سررسن انتهای آن را به دنبال دارد. در جریان مطالعه ی «نقش زنان ایران در جنبش مشروطه»، پرسش های دیگری برایم مطرح شد: اصولا زن در تمدن چه نقشی ایفا کرده است؟ آیا تاریخ جهان از جمله تاریخ پر فراز و نشیب ما پیوسته تاریخی مذکر و بیزن بوده است؟ آیا زن به خاطر این به وجود آمده است که وسیله کامجوئی و عیش و عشرت مرد باشد؟ آیا زن فطرتاً فروتر از مرد خلق شده است؟ آیا همان طور که عده ای عنوان می کنند، ضعف جسمانی و دماغی زن باعث عقب ماندگی و غیبت او از صحنه اجتماع شده است؟ اگر چنین نیست پس کدام عامل زن را در طی قرنهای گذشته از اجتماع به پستو و پسله ها عقب رانده و صورتش را در زیر نقاب سیاه و تاریک، سخت پنهان کرده است؟ اسطوره فرودستی زن و برتری مرد چگونه ساخته و پرداخته شده است؟ عامل ناهمسانی زن و مرد کدام است؟...