دستور زبان فارسی دانشی است که ما را به درست نوشتن و درست گفتن وا می دارد. هر زبان نیازمند به کلمه ها و واژه هایی است و هر کلمه از تعدادی حرف تشکیل شده است.
دستور زبان فارسی یا دستور زبان پارسی دستور زبان زبان فارسی است که گویشهای آن در ایران، افغانستان، ازبکستان (در سمرقند، بخارا و ولایت سرخاندریا) و تاجیکستان رایج هستند. دستور زبان فارسی با دستور زبانهای دیگر زبانهای هندواروپایی همانندی دارد. این زبان در دوره میانه بسیاری از ویژگیهای دستوری پیچیده خود را، از جمله جنس دستوری، از دست داد و امروزه فارسی نو از اندک زبانهای هندواروپایی بدون ساختار جنسی بهشمار میرود.