از مقدمه:
مدتی بود در نظر داشتم گوشه ای از زندگانی بعض از علماء و بزرگانی که در این چند صباح از روزگار و در این دوران پرآشوب متحمل زحمات و رنجهائی در راه دین و آئین مقدس اسلام گردیده اند و در راه تحصیل علم و فراگرفتن علوم آل محمد صلوات الله علیهم چه مشقت و ناملائماتی به خوده همواره نموده اند و از خود یادگارهائی کتباً و عملاً در صفحه ایام نهاده اند و در هر گوشه و کنار سفره بسط علم و دانش گسترده اند و شاگردان و تلامذه ای تحویل جامعه داده اند، و در دستگیری فقراء و مستمندان همت گماشته و قدم های شایسته ای برداشته اند و در امر بمعروف و نهی از منکر به درجه اعلای از شهامت نائل آمده و به مضمون بلاغت مشحون لا یخافون فی الله لومه لائم عمل نموده اند باضافه آنکه برخی از اینان حق رحمیت و وابتسگی داشته و اداء حقوقشان واجب و لازم می آمد، و عدم نقل این از خود گذشتگی ها و کوششها در اعلای کلمه اسلام موجب تضییع حقوقشان بوده و مسئولیت عند الله را در بردارد. لذا با کمال ضعف و ناتوانی و هجوم امراض گوناگون قلم در دسته گرفته و تا حدی که در خور استطاعت و توانائی بوده چند جمله ای برشته تحریر درآورده شاید یکی از هزاران حق این بزرگان بدین وسیله اداء گردد و امید است این بضاعت مزجاه در دربار با عظمت حق تعالی جل شانه مقبول افتد والله المستعان وعلیه التوکل والاعتصام...