بخشی از کتاب الیزابت تیلور:
«الیزابت تیلور استاد خیره کردن مردم بود. وقتی وارد جایی می‌شد، نه فقط به خاطر زیبایی خیره‌کننده‌اش، بلکه به دلیل شخصیت قدرتمندش، همه به سمتش برمی‌گشتند. حرف‌ها قطع می‌شد و حتی مغرورترین آدم‌ها هم نمی‌توانستند چشم از او بردارند. اما پشت آن ظاهر پر زرق و برق - الماس‌ها، آرایش چشم غلیظ و لباس‌های گران‌قیمت - زنی پنهان بود که کاملاً از شکنندگی‌هایش آگاه بود. خودش می‌گفت: «من همه سختی‌ها را کشیده‌ام، ولی هنوز هم نصف اوقات نمی‌دانم دارم چه‌کار می‌کنم.» جالب اینجاست که همین ضعف و آسیب‌پذیری، دقیقاً نقطه قوتش بود. او بدون ترس، نقص‌ها، اعتیادها و شکست‌های عاطفی‌اش را پذیرفت، و همین باعث شد از یک ستاره معمولی به انسانی واقعی تبدیل شود.
درست است که الیزابت تیلور هشت بار ازدواج کرد، دو جایزه اسکار گرفت و همیشه در تیتر اخبار بود، اما آنچه برای دوستان نزدیکش مهم بود، رسوایی‌هایش نبود - بلکه قلب بزرگش بود. یکی از دوستانش تعریف می‌کرد: «اگر حس می‌کرد مشکلی داری، حتی اگر ساعت دو نصف شب بود، زنگ می‌زد و تا مطمئن نمی‌شد حالت خوبه، تلفن را قطع نمی‌کرد.» الیزابت با تمام وجود می‌جنگید - برای عشق، برای عدالت، و برای دوستانی که به خاطر ایدز از دست داده بود. او هرگز نگذاشت هالیوود یا مردهایی که عاشقشان بود، هویتش را تعریف کنند. در عوض، خودش سرنوشتش را رقم زد؛ میراثی که خیلی فراتر از سینما و تئاتر بود، میراثی سرشار از صداقت و مهم‌تر از همه، مهربانی.»