کتاب منزلگاه بادهای سرخ نوشته بهرام حیدری، اثری است از نویسنده‌ای که نگاه تیزبین و انسانی‌اش به زندگی مردمان جنوب ایران، به‌ویژه در خوزستان، شهرت دارد.
این رمان با نثری شاعرانه، سرشار از تصاویر زنده و زبانی بومی، روایت‌گر تقابل سنت و مدرنیته، رنج زیستن در حاشیه و حضور همیشگی خشونت و فقر در متن زندگی مردمانی است که باد، خاک و خون در سرنوشتشان تنیده شده است. شخصیت‌های کتاب، مردمانی واقعی با دغدغه‌هایی ملموس‌اند که در برابر نیروهای سیاسی، اجتماعی و طبیعی، گاه ساکت و گاه معترض ایستاده‌اند.
حیدری با به‌کارگیری زبان محلی و فضاسازی قوی، خواننده را به دل روستاها و شهرهای داغ جنوب می‌برد؛ جایی که بادهای سرخ نه‌فقط یک پدیده طبیعی، بلکه نمادی از آشوب، مقاومت و گذار از دوران‌ها هستند. این اثر همچون دیگر نوشته‌های حیدری، تلفیقی از تعهد اجتماعی، رئالیسم ادبی و علاقه عمیق به فرهنگ بومی است.

بهرام حیدری یکی از نویسندگان ادبیات روستایی–اقلیمی ایران است. کتاب «لالی» وی به همراه کتاب «نان و گل» نسیم خاکسار به عنوان بهترین مجموعه داستان‌های سال ۱۳۵۸ شناخته شد.

وی بسیاری از سال‌های عمر خود را به عنوان سرباز سپاهی دانش و معلم در روستاهای جنوب سپری کرد.