نساجی و بافندگی از هنرهای بومی ایران است، که با استناد به یافتههای باستانشناسی پیشینه آن به هزاره چهارم و پنجم پیش از میلاد میرسد اما عصر صفوی را عصر طلایی نساجی و بافندگی در تاریخ هنر ایران دانستهاند. هنر نساجی و بافندگی در سرتاسر ایران رواج داشته و در هر منطقهای از حال و هوای خاصی برخوردار بوده است. استان سرسبز مازندران نیز به لحاظ قابلیتهای زیستمحیطی و بهرهمندی از آب و هوای مناسب از مناطق مطرح و مهم در بافت انواع دستبافتههای سنتی است.
در این میان منطقه سوادکوه نیز که از زیباترین و سرسبزترین مراکز استان مازندران است، استعداد ویژه و قابلیت فراوانی در تولید این دستبافتهها داشته است و این امر هنوز هم در آنجا رونق دارد. اما با وجود ارتباط تنگاتنگ این هنرها با فرهنگ عامه و بومی منطقه، متأسفانه ارزشهای هنری و ظرفیتهای پنهان آنها شناخته نشده است. کتاب حاضر بهعنوان یکی از سی جلد کتابی است که قرار است فرهنگستان هنر در قالب طرح گنجینه سیمرغ به منظور شناسایی و پاسداشت این گونه هنرها به چاپ برساند.