سمیرامین در کتاب خود تحت عنوان توسعه نابرابر ، تز اصلی خود را بدین نحو بیان می کند: «…. هنگامیکه یک نظام اجتماعی ـ اقتصادی به اندازه کافی رشد کرده و جای خود را به نظام دیگری می دهد، آغاز این فراشد در وهله اول نه از مرکز، بلکه از پیرامون این نظام می باشد.»
تضادهای درونی «مرکز» (کشورهای پیشرفته سرمایه داری)، از طریق رشد انحصارات، « میثاق اجتماعی» بین کار و سرمایه، اتخاذ سیاستهای اقتصادی داخلی از طرف دولت و بالاخره از طریق گسترش جهانی نظام سرمایه داری حل می شوند.