انسانها با مشاهدۀ برآمدن خورشید، پیچش صدای باد در میان درختان و آمدن روز از پی شب و بهار از پی خزان و زمستان، در اندیشه فرو میرفتند و دربارۀ جهان پیرامون خویش پرسش میکردند و آنگاه بدین پرسشها چنین پاسخ میدادند که نیروهای طبیعت را روانهایی است که بعضی نیکو و بعضی شیطانی هستند.
این عقاید سرآغاز نخستین دینهای نوع بشر بود و به مرور موجب شد که آدمیان، طبیعت، جانوران و نیاکان خویش را بپرستند. آنگاه پس از سالهای سال از طبیعتپرستی دست شستند و بتپرستی را شعار خود ساختند و چون شمار بتها فزونی گرفت دانایانی پدیدار شدند و دریافتند که بتپرستی کار خردمندانهای نیست و بر اثر این آگاهی، دینهای بزرگ پدیدار شدند.
آنگاه خدای واحد، جای خدایان بیشمار را گرفت. ایمان به چنین خدایی بزرگترین پیشرفت نوع بشر بود. اکنون دینهای بزرگ خود را با وظیفۀ خطیری روبهرو میبینند که همانا کوشش برای حفظ صلح است.
کتاب حاضر به معرفی و سرگذشت دینهای بزرگ مانند دینهای سرزمین هند، دینهای چین و ژاپن و آیین زرتشت، یهود، مسیح، و اسلام اختصاص یافته است.