میرعلیشیر ، مورخ و شاعر فارسی گوی شبه قاره هند در قرن دوازدهم بود.
قانع تتوی
در شرح حال و فضایل خلفا و برخی دیگر از صحابه پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم، به عنوان مشایخ صوفیه در قرن اول هجری، مطالبی آوردهاست. برخی از آثار وی عبارتاند از:
تحفهالکرام در تاریخ سند ، در سه مجلد: جلد نخست، در تاریخ انبیا و خلفا و سلاطین اسلام . جلد دوم، شامل احوال ملوک و امرا و اولیای اقالیم سبعه؛ جلد سوم، تاریخ و احوال مشاهیر سند، در سه قسمت: تاریخ پیش از اسلام تا زمان کلهوره (۱۱۸۱)، ذکر قصبات سند و شرح حال رجال و مشاهیر آن، و ذکر دارالحکومۀ تته و مشاهیر و ادبا و علما ی آن. تتوی این کتاب را در ۱۱۸۱ تألیف کرد، اما تا ۱۱۸۸ مطالبی به آن
کتاب دارای نظم تاریخی است و به عنوان تاریخ محلی سند، از امتیاز ویژهای برخوردار است.
در مقدمه، برخی از منابع خود، چون ازغوننامه، ترخاننامه و بیگلرنامه، را نام بردهاست. نثر کتاب ساده و روان و به دور از مغلقگویی و مداهنه است.
تذکره مقالاتالشعراء، در احوال بیش از هفتصد تن از شاعران و نویسندگان فارسیگوی اهل سند و نیز شاعران مهاجر به این خطه، به ترتیب الفبایی. تألیف این کتاب در ۱۱۶۹ آغاز شد و در ۱۱۷۴ به پایان رسید .
معیار سالکان طریقت، در شرح حال مشایخ صوفیه از صدر اسلام تا پایان قرن دوازدهم. وی شرح حالها را در ذیل هر سده، براساس تاریخ درگذشت مشایخ تنظیم کردهاست.
مَکْلینامه/ بوستان بهار ، در شرح حال عرفا و مشایخ مدفون در قبرستانی در تپه های مَکْلی.
این کتاب مختصر که به نظم و نثر نوشته شده، با مقدمه و تعلیقاتی مفصّل حسامالدین راشدی، در ۱۳۴۶ش/۱۹۶۷ به چاپ رسیدهاست.
از دیگر آثار موجود قانع تتوی است: مثنوی قضا و قدر، مثنوی اعلان غم، زبده المناقب، مختار نامه، نصاب البلغاء، مثنوی ختمالسلوک، طومار سلاسل گزیده، روضهالانبیاء، مثنوی قصابنامه، حدیقه غَلباء، بیاض محکالشعراء، انشای قانع و سرفرازنامه. آثاری نیز به وی نسبت داده شده که نسخهای از آن تاکنون (۱۳۹۰ش) به دست نیامدهاست.