در قرنهای هیجدهم و نوزدهم زنها قدمهای وسیع و برجسته ای در جاده علم و ادب و سعی و عمل برداشته و توانستند موقعیت اجتماعی خود را نسبت به سابق محکمتر نموده و لیاقت خود را بجهانیان ثابت نمایند که نه تنها در اداره خانه و پرورش فرزند؛ هنرمند و زیر دست و مستعد هستند بلکه بهر رشته ای از علوم و فنونی که وارد می شوند می توانند باندازه مردان در آن رشته ابر از هنر و استعداد نمایند . ولی بعلت تاثیر عادات قرنهای متوالی زندگانی زن و مرد تا اواخر قرن نوزدهم از هم دور و مجزا و تقریبا در همه ممالک بک حیات اندرونی و بیرونی برقرار و حکمفرما بود و مردها در امورات اجتماعی زنها حق مداخله نداده و خود را طبقه آمر و حاکم می شمردند . اما در اواخر قرن نوزدهم و اوائل قرن بیستم با پیشرفت های سریع تمدن و تکامل افکار و عقاید راجع به طرز و روش زندگی زنها التفت شدند که برای سعادت جنس بشر و سلامت فرزندان خود باید در امورات اجتماعی شرکت جسته و در گشایش مشکلات زندگی از کمک های مادی و معنوی نسبت بمردان دریغ روا ندارند و مردها نیز متوجه این نکته نکته شدند که اگر از تدابیر
و فعالیت این رفیق زندگی در کارهای اجتماعی نیزیاری و مساعدت بینند پیشرفت آنها سریعتر و رفاه و سعادت آنها کاملتر خواهد بود بدین جهت یواش یواش زنها از گوشه های خاموت و انروا بیرون آمد. و باستی و رخوت در سکوت و خموشی نشستن و در میان چهار دیوار بکار های محدود ولک نواخت مشغول شدن خود را خلاصی داده در میدان کار و فعالیت شروع بجولان نمودند ولی تا موقع جنک بین العالمی وارد عرصه سعی و عمل شدن خانم ها با نظر تفنن و تمسخر تالی شده و بسیاری از مخالفین این جنس فعالیت و شرکت بانوان را در حیات اجتماعی یک امر بیجا وزائد دانسته و دائم در گوشه های ساکت خانه نشستن لباس شستن و جارو کردن و آبگوشت مهیا نمودن خانم ها را صحیح و معقول و مطابق قانون خلقت و طبیعت خیال کرده و می پنداشتند که زنها تنها برای انجام چنین کارها خلق شده و ای جهت زائد وظیفه خود کار کرده و عرصه فعالیت را بر مردان تنگ می نمایند ولی موقعیکه یک مرتبه آتش جانسوز جنک بین العالمی بدا من تمام ملتها سرایت نموده و اولین کاوله ها و خمپاره ها از ها از زمین و آسمان…