محمد علی طاهریا ، فرزند حاج طاهرخان، آذرماه ۱۳۰۸ در سمنان متولد شد.
پدرش با درجه سرهنگی در دربار قاجار خدمت می کرد و در انقلاب مشروطه به صف آزادی خواهان پیوسته بود.
تحصیلاتش را در سمنان و سپس در شهرهای گرگان و ساری گذراند و پس از اتمام تحصیلات متوسطه در سال۱۳۳۰ به استخدام اداره فرهنگ سمنان درآمد و از سال ۱۳۳۴ به دامغان منتقل شد.
از جوانی به سرودن شعر و تحقیق علاقه بسیاری نشان می داد.
در ابتدای کارش به سرودن اشعار فکاهی گرایش بسیاری داشت و سپس به پژوهش در ادبیات و تاریخ ایران پرداخت.
سال های پس از ۱۳۳۰، طاهریا در کار سرودن شعر سمنانی فعالیتی آغاز کرد ولی در این راه مداومت و استمرار لازم را نداشت و به جز چند شعر در گویش سمنانی، اثری از او به جا نماند.
تالیفات
از مهم ترین تالیفات تحقیقی او، می توان به «تذکره شعرای دامغان» (۱۳۳۷)، «ترانه ها و فولکلور دامغان» (۱۳۴۴)، «جغرافیای تاریخی دامغان شش هزارساله» (۱۳۴۷)، «اروندرود» (۱۳۴۸)، «ایران و جهان باستان و کورش کبیر» (۱۳۴۹)، «شجاع لشکر دامغانی و قتل امیراعظم» (۱۳۴۹) و… اشاره کرد.
طاهریا در سال هایی که کتاب های فوق را جمع آوری و چاپ می کرد در آموزش و پرورش دامغان نیز مشغول به کار بود.
او در سال های آخر خدمتش (۱۳۵۸) ریاست آموزش و پرورش (سنگسر) سمنان را بر عهده داشت.
طنز مطبوعاتی
اما در حیطه سرایش اشعار فکاهی و کار طنز مطبوعاتی، طاهریا از حوالی بیست سالگی با روزنامه هایی نظیر توفیق ، در کنار بزرگانی همچون فرات، خطیبی، جلی، حالت، افراشته، محمدی و… همکاری داشت.
نام مستعارش در این نشریات «قرتی الشعرا» و «طاهر» بود.
کتاب بخوان و بخند (۱۳۳۷) گزیده ای از اشعار فکاهی و هزل او بود که به اصرار دوستانش و با مقدمه ای از اسداله شهریاری منتشر شد.
شهریاری در مقدمه این کتاب می نویسد:
«طاهریا از ذوقی سرشار بهره مند است و اگر مشاهده می کنید که گاه از جنبه فکاهی به هزل گرویده، در این ماجرا باید مستحضر باشید که هزلیات هم از قدیم ترین ایام در ادبیات ما وارد شده و گاهی از آوردن آن ها گریزی نیست زیرا اگر حکیم سوزنی، سعدی، انوری، قاآنی، یغمای جندقی، عبید زاکانی، ایرج میرزا،… و دیگران تشخیص می دادند که هر کلمه مستهجنی را نبایستی گفت، تنها از راه مطایبات وارد می شدند و به هزلیات توجهی نمی کردند، در صورتی که می بینیم آن ها در این میدان نیز تاخته و گاهی بی پروا عنان سخن را منحرف ساخته اند.
اگر آن ها را ملامت می کنید، شاعر ما هم می تواند مورد سرزنش قرار گیرد.»
جزوه «لاطائلات» هم از دیگر آثار مکتوب فکاهی و هزل آمیز طاهریا در دهه سی بود.