اهل زمینم و سرم … گرم آسمان
حوالی همین کوچه های بی نشان … هر روز پرسه می زنم … زمزمه می کنم
برگه های افتخارم … تنها دست نوشته های دوستانی ست که فکر میکنند … من … هزار ساله ام
اما من سال هاست در کودکی ام جا مانده ام … و این همه بزرگ … هر روز می خواهند ….
مرا به شهر بازی خودشان ببرند
اما بین خودمان بماند … گاهی فکر میکنم … حقیقتن … هزار سال است که نفس میکشم
نمی دانم … سخت گذشته که اینطور بوده… یا پای حرف دیگری در میان است
به هر شکل … سکوت را ترجیح می دهم …
سپید باشید و سرشار
مجتبی درویشی کهن