در این کتاب داستان‌هایی گردآوری شده که پیش از این در دیگر مجموعه‌داستان‌های من منتشر نشده است. به‌گمانم معرفی یک کتاب راه‌رفتن لبه‌ی تیغ است: می‌تواند خواننده را برانگیزاند کتاب را بخواند، همچنان‌که می‌تواند او را پس از خواندن دچارِ حسِ گول‌خوردگی کند؛ چرا که ممکن است آن‌چه به او وعده داده شده را در کتاب نیابد. پس بهتر است پی‌جویی و تفسیرِ درونمایه‌ و دیگر عناصرِ هر کتاب ـ یا داستان ـ و داوری در باره‌ی آن را به خواننده واگذار کرد. تکانه‌هایی که نویسنده را دست‌ به کیبورد می‌کند ممکن است در آناتِ خوانده‌شدن چل‌پاره‌هایی ‌شود سوای خواسته‌های او. یک چیز ولی همیشه پابرجاست: یک اثر زمانی «ادبیات» است که بازتابِ تریشه‌یی نازک از «حقیقت» روزگار زیسته‌ی آدمیان باشد. همین.

مجموعه داستان «پدر، پسر، روح‌القدس» اثری است جسور، جست‌وجوگر، و پر از تقابل‌های عمیق انسانی، اجتماعی و فلسفی. بهرام مرادی با نثری شاعرانه جهانی را به خواننده معرفی می‌کند که در آن حقیقت و خیال، عشق و انکار، خشونت و لطافت، در تلاقی با یکدیگرند.
داستان‌هایی چون «بذارین زیبا براتون بخونه» یا «لوکیشن عشق‌ناباوری» با لحنی زنده و گفت‌وگومحور، شخصیت‌هایی را به تصویر می‌کشند که میان باور و تردید، میل و نفی و دیالوگ‌های درخشان و پُرکشش شکل می‌گیرند. شخصیت‌هایی که اغلب درگیر بحران هویت‌اند و مرز میان واقعیت و وهم را می‌کاوند، و در گفت‌وگوهایی پر از اشاره‌های فلسفی و طنزی تلخ، صدای نسلی را روایت می‌کنند که هم‌زمان شیفته و دل‌زده از عشق، سیاست، و زندگی روزمره است.
این کتاب به جد برای خوانندگانی است که از روایت‌های ساده و پیش‌پا افتاده بیزارند؛ برای آن‌هایی که زبان را نه فقط ابزار انتقال، بلکه بخشی از تجربه‌ی ادبی می‌دانند. «پدر، پسر، روح‌القدس» در مرز میان رئالیسم و سورئالیسم حرکت می‌کند، اما همیشه حقیقتی انسانی در بطن خویش دارد که خواننده را گرفتار خود می‌کند.