مقدمه
انصافاً بعد از مدتها سفر در زمان و گردش در کرات دیگر هستی که موجودات دوپای دیگری مانند انسان
برگردم. در بارگاه الهی که همان » آدم زمینی ها « در آن ها زندگی می کنند، دلم نمی خواهد به کالبد خاکی
رخ داده و » بشر « منبع لایتناهی انرژی و نور مطلق است، مشاهده آنچه در طول تاریخ روی زمین توسط
می دهد، بسیار مضحک و احمقانه است. ولی وقتی در زمین مجبور به زندگی باشی، تک تک سلول های
جسمت از دیدن و شنیدن وقایع قرن بیست و یک میلادی، به درد می آید و گویی دائماً در آتش افتاده ای،
می سوزی و باید بسازی.
برای رهایی از آن آتش هم فقط دو راه بیشتر نداری، یا سر تعظیم جلوی
که همان حاکم موقت زمین است فرود آورده و بندگی او را کنی؛ یا اینکه ضمن مبارزه با » ابلیس «
باشی، تا شاید به اذن خداوند تو را از شرّ کالبد » حضرت عزرائیل « ابلیس، صبورانه منتظر تشریف فرمایی
خاکی خلاص کند و به حیات بهتری در کالبد خاکی جدیدی در مکانی دیگرمنتقل نماید.