در دل قرن بیستم، زمانی که جهان با فریادهای آزادی و عدالت بیدار میشد، صدای زن جوانی در میان سکوت مرگبار اردوگاههای کار اجباری شوروی گم شده بود اما خاموش نشد.
آندره سنتورنس، دختری فرانسوی در سودای عشقی رمانتیک، سرنوشت خود را به مردی از سرزمین سرخ گره زد. اما آنچه خیال میپنداشت، به کابوسی بیپایان تبدیل شد. در سال ۱۹۳۷، درست در اوج «پاکسازی بزرگ» استالین، این زن بیگناه به جرم نانوشتهای روانهی جهنمی شد که نامش گولاگ بود.
در «هفده سال در اردوگاههای شوروی»، سنتورنس با زبانی ساده اما پرقدرت، دنیایی را ترسیم میکند که انسان در آن نه با گلوله، بلکه با گرسنگی، سرما، بیخوابی و تحقیر شکنجه میشود. اما در میان این سیاهی، کورسویی از انسانیت و همدلی میدرخشد. رشتهای نازک از امید که او را تا واپسین روزهای حبس زنده نگه میدارد.
این کتاب، تنها یک خاطرهنگاری نیست؛ روایتی است از فروپاشی اعتماد، شکستن روح، و در عین حال، ایستادگی زنی که حاضر نشد اجازه دهد فراموش شود. صدای او، اکنون، پس از سالها، از دل تاریخ برمیخیزد تا حقیقت را فریاد بزند.
مقدمه مترجم
من اگر بخواهم بعنوان مترجم این کتاب نظر شخصی خود را زیر تیتر مقدمه مترجم ابراز بدارم مطمئناً طرز تلقی من از این کتاب بعینه شبیه برداشتی خواهد بود که شما خواننده عزیز پس از خواندن کتاب، بدست خواهید آورد.
نویسنده این کتاب خانم آندره سانتورانس که بسال ۱۹۰۷ در مون دومارن فرانسه متولد گردید ، در سن ۱۹ سالگی با یکی از اعضای سفارت شوروی در پاریس آشنا شده و با او ازدواج میکند پس از اینکه شوهرش بروسیه فراخوانده میشود او نیز همراه شوهر خود با این کشور میرود ولی پس از مدتی زندگی زناشوئی آنها بر هم خورده و بر اثر پاره ای اختلافات، از یکدیگر جدا میشوند. خانم مانتورانس پس از این جریان با یکی از استادان دانشگاه که مورد سوءظن رژیم استالین بوده آشنا شده و زندگی جدیدی را آغاز مینماید لیکن دیری نمیگذرد که این آرامش موقتی بر هم خورده و استاد مزبور بوسیله عمال حکومتی با تهام خیانت و خود او نیز با تهام همکاری با یکنفر خائن دستگیر و مدت هفده سال در اردوگاههای مخوف روسیه زمان استالین زندانی میگردد .