اولین شماره «بامداد بی‌دار»، رسانه زندانیان منتشر شد
«بامداد بی‌دار»، نام رسانه‌ای است که جمعی از زندانیان سیاسی زندان‌های ایران در ادامه کارزار «سه‌شنبه‌های نه به اعدام»، برای اطلاع‌رسانی و آگاهی‌بخشی از وضعیت زندانیان زیر حکم اعدام و آن‌ها که اعدام شده‌اند، راه‌اندازی کرده‌اند.
آن‌ها می‌گویند: «اینجا برای ایستادن است در برابر فراموشی، در برابر اعدام، در برابر روایت رسمی. ما می‌خواهیم نام‌ها، چهره‌ها، رنج‌ها و شرافت‌ها را ثبت کنیم. روایت‌هایی که رسانه‌های رسمی از آن‌ها می‌گریزند.»
اولین شماره بامداد بی‌دار در شبکه‌های اجتماعی که به همین نام راه‌اندازی شده، منتشر شده است. نوشته‌های این مجله که اغلب با نقاشی‌های سیاه‌قلم تصویرسازی شده‌اند، «بی‌نام» منتشر می‌شوند، اما روایت‌های تلخ و تکان‌دهنده زندانیان است از مواجهه‌شان با هم‌‌سلولی‌ها که اعدام شده‌اند و قصه‌ها و دل‌نگرانی‌هایی که از هم‌بندی‌ها و دوستان‌شان که حالا زیر حکم اعدام قرار دارند، شنیده‌اند. اطلاع‌رسانی درباره ابزار سرکوب و شکنجه، از گیوتین تا طناب دار و آگاهی‌بخشی درباره اینکه چرا باید مخالف مجازات اعدام بود و صدای «نه به اعدام» را بلند کرد.
دست‌اندرکاران این رسانه می‌گویند که «ما تصمیم گرفته‌ایم نه‌تنها در سه‌شنبه‌های نه به اعدام فریادمان را بلند کنیم، بلکه با کار فرهنگی، مقاومتی ریشه‌دار بسازیم. جمهوری اسلامی برای ما مرجع داوری نیست؛ نه به اعدام، باور ماست، عهد ماست. ما قلم به دست می‌گیریم، می‌نویسیم و شعاع دایره‌ مقاومت‌مان را از سلول‌های سرد زندان، تا خیابان‌های زنده‌ شهرها گسترش می‌دهیم. هر شماره، هر قدم، این دایره بزرگ‌تر خواهد شد.»
آن‌ها در یک فراخوان، از خانواده‌های اعدام‌شدگان با هر جرم و دلیلی می‌خواهند که با این رسانه برای گفتن از عزیزانشان همکاری کنند: «داستان عزیزان‌تان، رنج‌ها و حقیقت‌هایتان را برای ما بفرستید. ما با برنامه‌های پیش‌رو، صدای شما را به گوش همه خواهیم رساند. با هم، این ماشین مرگ را متوقف می‌کنیم»
یکی از مطالب این رسانه، درباره «آیدین»، پسر «شریفه محمدی»، زندانی محکوم به اعدام است. نویسنده در ابتدای مطلب نوشته که آیدین را هرگز ندیده و او را از لابه‌لای واژه‌های شریفه و دلواپسی‌هایش شناخته است.
دست‌اندرکاران این رسانه می‌گویند که داستان رنج خانواده زندانیان، به‌ویژه زندانیان زیر حکم اعدام، یکی از موضوعاتی است که قرار است در بامداد بی‌دار بازگو شود: «قربانیان اعدام تنها کسانی نیستند که جان‌شان گرفته می‌شود؛ هر اعدام، موجی از درد و رنج در دل جامعه می‌پراکند. ما تصمیم داریم با مصاحبه‌هایی صمیمی و واقعی با افرادی که درگیر این حکم هولناک‌ هستند، قصه‌هایشان را بازگو کنیم و صدای این دردها را به گوش مردم برسانیم. با ما همراه باشید تا این داستان‌های ناگفته را فریاد کنیم.»
آن‌ها معتقدند که خشونت اعدام، دایره‌ای فراتر از یک فرد را در برمی‌گیرد و حتی زندان‌بان‌ها نیز قربانی این خشونت می‌شوند. داستان‌ واقعی زندان‌بان‌ها نیز بخشی از مطالب این نشریه است: «اعدام فقط سلب حیات یک زندانی نیست؛ دایره‌ خشونتش فراتر از طناب دار می‌رود و خانواده‌ها، جامعه و حتی زندان‌بان‌ها را در خود فرو می‌برد. این چرخه‌ شوم، خشونت را بازتولید می‌کند و زخم‌هایی عمیق بر جای می‌گذارد. ما در شماره‌های بعدی، از زندان‌بان‌هایی سخن خواهیم گفت که خود قربانی این دایره‌ تاریک شده‌اند.»
دست‌اندرکاران رسانه بامداد بی‌دار تصمیم دارند هر شماره این نشریه را به افراد بیشتری برسانند و حتی صدایشان را به گوش شکنجه‌گران هم برسانند: «ما نه‌تنها در بند، که در هر گوشه‌ این سرزمین، کنفرانس‌ها و نشست‌هایی برگزار خواهیم کرد تا صدای این نشریه، تحلیل‌هایش و پیام‌هایش، طنین‌انداز شود. ما می‌خواهیم هر انسان، هر قلب تپنده، از این فریاد نه به اعدام آگاه شود و شکنجه‌گران نیز، این پیام را خواهند شنید.»
آن‌ها از همه کاربران شبکه‌های اجتماعی دعوت می‌کنند تا از صفحات بامداد بی‌دار با دست‌اندرکاران این رسانه در ارتباط باشند: «داستان‌هایتان را با ما به اشتراک بگذارید و شبکه‌ مقاومت‌مان را گسترده‌تر کنید.»
نویسندگان این مجله تاکید می‌کنند که بر مجازات اعدام بر تمام جرائم تمرکز دارند و در این باره می‌گویند: «چراکه جان هر انسان ارزشمند است و هیچ حکمی نمی‌تواند این حقیقت را خدشه‌دار کند. امکانات و راه‌هایی پیش‌روی ماست و ما با تمام توان برای گشودن این مسیرها تلاش می‌کنیم. به‌زودی خبرهای خوش و اتفاقات بزرگی در راه است؛ اتفاقاتی که نور امید را در دل‌ها روشن خواهد کرد و صدای نه به اعدام را رساتر از همیشه به گوش همه خواهد رساند.»