مقدمه
خواننده عزیز ، همانطور که میبینی عنوان این نوشته ها رنج های ما است. رنج هایی که به خوبی میدانیم کم نیستند رنج هایی که همچون خوره به جان و روحمان افتاده اند و ذره ذره وجودمان را با حرص و ولعی سیری ناپذیر می خورند هر کدام از ما در صندوقخانه حافظه و خاطراتمان بخشی از این رنج ها را با خود یدک میکشیم.
رنج هایی که نه تنها عزیزانمان را به خاک سیاه نشانده است، بلکه در گوشه و کنار سرزمینمان و حتی بیرون از آن هموطنان و همنوعان دیگرمان را نیز بی نصیب نگذاشته است و خیلی ساده هر کدام از ما مطمئنا روزی در کوچه و خیابان محله مان شاهد مصیبتی بوده ایم که بر آشنایی فرود آمده است.
برای شما هم شاید پیش آمده باشد که کارگر محله تان را که بیکاری فلجش کرده بود و از خجالت شناخته شدن ، در محله دور افتاده دیگری دیده باشید که با شرم جانگاهی دست گدایی را فراپیش دیگران در از کرده باشد. و یا زنی که خود به تنهایی میبایست مسئولیت سرپرستی سه – چهار کودک یتیمش را برعهده بگیرد ۰۰۰ و یا در جامعه بی که استبداد بیدار می کند و دست های سیاه اختناق هر روز فرزندی را خفه میکند پدر و مادری را دیده باشید که تعادل روحی خود را از دست داده باشند …