جوانی به نام احمد روستای آبا و اجدادی‌اش را ترک کرده است تا در جایی مرفه‌تر و آبادتر به جست‌وجوی خوشبختی برود. در مسیرش به نورآباد می‌رسد، روستایی سرسبز و مرفه و زیبا. چوپان جوانی به نام رحمان او را در خانه‌اش مهمان می‌کند …

در مقدمه این کتاب می‌خوانیم: در ایام نوجوانی داستانی خواندم از اونوره دو بالزاک که بسیار به دلم چسبید. بالزاک در آن داستان، اگر حافظه ی ضعیفم خیلی خطا نکند، قصه ی هنرمندی را روایت کرده بود که سالیانی دراز را، شاید به درازای عمر هنری اش را، به نقاشی فقط یک تابلو اختصاص داده بود. دیگران در عجب بودند که او مگر چه تابلویی دارد می آفریند که همه ی عمرش را به پای آن می ریزند. ولی چون نقاشی تابلو هنوز به پایان نرسیده بود، هنرمند به کسی اجازه ی تماشا نمی داد.

تا زد و مرد. مرگ او فرصتی پیش آورد تا کنجکاوان به کارگاه او راه یابند و محصول یک عمر رنج و نبوغ هنری اش را به چشم ببینند. تابلویی که آنان دیدند آتش کنجکاویشان را که خاموش نکرد هیچ، باعث جاخوردگی شدیدشان نیز شد، زیرا تک چهره ی زنی یا مردی را نشان می داد که همه ی اجزای آن محو شده بود، جز یک بازویش.

این بازو نمونه ی اعلای آفرینش هنری بود؛ از چنان کمالی برخوردار بود و به قدری طبیعی و زنده و زیبا بود که هیچ بازوی طبیعی زنده ی زیبایی به پای آن نمی رسید. ولی محو شدگی سایر اجزای تک چهره معلوم می داشت که هنرمند متوفا هنوز آفرینش آن ها را کامل نمی دانسته است و می خواسته نقاشی آن ها را باز هم از سر بگیرد و آن قدر این ساختن و محو کردن و ساختن را ادامه دهد تا آفرینش همه ی اجزای تک چهره به کمالی برسد که نقاشی بازو رسیده بود.

تا مدت ها نمی دانستم چرا این داستان تاثیر چنین دیرپایی در ذهن من به جا گذاشته است، چرا آن را مثل صدها داستان دیگری که خوانده بودم از یاد نبرده ام، بلکه معنایی از آن را به شرحی که خواندید، در حافظه ام حفظ نموده ام. ولی بعدها دلیل آن را کشف کردم: خود من، فطرتا، شبیه آن هنرمند مخلوق ذوق وقریحه ی بالزاکم. اثر هنری تا صورتی اعلا نیابد راضیم نمی کند، و گرچه می دانم سر به مهر، معتقدم که هیچ هنرمندی جز از طریق کار و پشتکار بی وقفه ی خستگی ناپذیر به کمالی نایل نخواهد شد که در دسترس استعداد بالقوه ی اوست.