مصور
انگلیسیها از همان وقتی که با شاه عباس بزرگ همدست شده و پای پرتغالیها را پس از بیشتر از یک قرن تسلط در جزیرهی هرمز در سال ۱۰۳۲ بریدند در خیال دست یافتن به خلیج فارس و سرزمینهای مجاور آن بودند و این مسئله را نوشتجاتی که از آن تاریخ در دست است تأیید مینماید.
بخشی از سخنی با خوانندگان:
کتابی که اکنون در دست دارید مجموعه مقالاتی است که یک معلم فرانسوی به نام امیل لوسوئور نوشته است. وی بعنوان استاد رشته اقتصاد و حقوق سیاسی و معاون دانشکده در دانشکده حقوق تهران بین سالهای ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۱ (۱۲۹۸ – ۱۳۰۰ شمسی) در ایران خدمت کرده است. چنانکه می دانید این دوره یکی از بحرانی ترین ادوار تاریخ میهن ماست.
اوضاع آن زمان را بر حسب نظم تاریخی وقایع و با وسواس یک خبرنگار دقیق و مطلع یادداشت نموده است و آنها را به تدریج برای درج در روزنامه ها و مجلات فرانسوی به پاریس ارسال و با امضاهای مستعار به چاپ رسانیده است. همانطور که در متن کتاب مطالعه خواهید نمود آقای لوسوئور جزو کادر آموزشیی اولین دانشکده حقوق به تهران آمده است. این دانشکده وابسته به وزارت دادگستری بوده است، که بدستور وثوق الدوله در دوران نخست وزیریش به منظور تربیت کادر قضائی و اداری تحصیل کرده تاسیس شده بود.
او در اواخر سال ۱۹۱۸ به تهران آمده است و علاوه بر تدریس در کلاسهای دانشکده معاونت آن را نیز بر عهده داشته است. بطوریکه از یک طرف در تماس نزدیک با اغلب دانشجویان دانشکده یا نسل انقلابی و پیشرو جامعه بوده است و از طرف دیگر به علت مسئولیت معاونت اداریش مجبور بوده است در تماس دائم با وزیر و اولیای دادگستری و ادارات تابعه آن و وزرای دیگر کابینه های وقت باشد، بعلاوه جزو میسیون فرهنگیی فرانسه و یکی از اعضاء سفارت فرانسه در دولت بوده است.
مهمتر از همه ارتباط او با عالیترین مرجع تصمیم گیریی حکومت یعنی دربار وقت بوده است. زیرا بطوری که خود او می نویسد چند نفر از اساتید دانشکده حقوق و حقوقدانان فرانسوی وظیفه تدریس این رشته را به شاه جوان مملکت یعنی احمد شاه قبل از رسیدن او به سن بلوغ و تاجگذاری ی رسمی اش بر عهده داشته اند و بدیهی است از این طریق او به اطلاعاتی دسترسی داشته است که بقیه تاریخ نویسان خارجی یا ایرانی که حوادث آن روزهای سیاه را وقایع نگاری می نموده اند از آن محروم بوده اند…