من احمد مقیمی سومین فرزند محمد علی‌ و بتول در تهران متولد شدم. خانواده پدری سه سال قبل، از مناطق سلطانیه ـ خدابنده زنجان به تهران مهاجرت کرده بودند. همزمان با تولدم، پدرم در ریل گذاری راه آهن شاهرود ـ مشهد شاغل بوده است.

مقدمه:
من بی آنکه یک شخصیت مشهور، علمی، سیاسی، اجتماعی، فرهنگی، نظامی و یا غیره بوده باشم به عنوان فردی گمنام، شرح زندگی خود را به رشته تحریر در آوردم. در ابتدا متذکر می شوم؛ شرح مختصر وقایع دوران جنگ جهانی دوم و دیگر مطالب مربوط به قبل از تولدم و نیز سالهای اول کودکی با تلفیق خاطرات پدر و مادرم و نیز منابع اینترنتی نوشته شده است. نقل دیگر حوادث و رویدادها را بر اساس حافظه ام به نگارش در آورده ام اما به دلیل گذشت زمان و امکان فراموشی و خطا به منظور راست آزمایی از سایتهای معتبر اینترنتی داخل و خارج نیز سود جسته ام. بنا به دلایلی از نوشتن مواردی پرهیز نمودم اما اطمینان می دهم؛ هر آنچه نوشته ام بر اساس شرف و وجدانم صادقانه و منطبق بر واقعیت بوده است.
هر چند «خودزندگینامه» ام به عنوان نقد تمامیت خواهی سیستم حاکم مطرح است، از نقد خود نیز غافل نبوده ام. من هم به تبعیت از ژان ژاک روسو … این کتاب را به دست گرفته، در پیشگاه داوری والا حاضر خواهم شد. به آواز بلند خواهم گفت: «این است آنچه کرده ام، آنچه اندیشیده ام، آنچه بوده ام. بد و خوب را با صراحتی یکسان بیان کرده ام. نه از بدی نکته ای را ناگفته گذاشته ام و نه چیزی به نیکی افزوده ام… خود را بدان گونه که بودم نشان داده ام؛ پست و فرو مایه، هرگاه چنان بوده ام و نیز خوب و بخشنده و بزرگوار هرگاه چنان بوده ام. باطنم را بدانسان که تو خود دیده ای آشکار کرده ام…»
تابستان ۱۳۹۵ شمسی برابر با ۲۰۱۶ میلادی – فرانسه