در گزینه ای از شعرهایم به نام «تاملی در راه» که قرارست – گوش شیطان کر – همزمان با همین دفتر یا حتی پیش از آن در ایران منتشر شود، در یادداشتی آمده است:
سراینده اشعار این دفتر آدمی است که همواره در حواشی زیسته است… شعرهای این دفتر نیز خود تنها انتخابی از حواشی سروده های این حاشیه نشین اند و پس تنها نمایاننده حواشی چهره او، که اگر جز این می خواست باشد، دفتری دیگر لازم می آمد و روزگاری دیگر.
دفتر حاضر در واقع جلد دوم و مکمل آن گزینه اشعار است که نه در روزگاری دیگر البته اما در جایی دیگر، چاپ می شود، در برگیرنده شعرهائی که امکان چاپشان در آن دفتر نبوده است. و این هر دو دفتر بر روی هم به گونه ای حکم چاپ دوم گزینه ای را دارند که در سال ۱۳۶۳ به نام «زان ستاره می سوخته ی دنباله دار» چاپ شده بود، البته با حذف بیش از نیمی از شعرهای آن دفتر و با افزودن شعرهای تازه چنان که رسم کار هر گزینه شعر جدیدی است.
این گزینش در ضمن رنگ و نشانی از روزگار کنونی را بر خود دارد. خودم جای چه بسا از سروده های ایام زندان را مثلاً در آن خالی می بینم، که چاپشان در این زمانه در واقع توهینی به آن شعرها و حال و هوا می بود یا نمونه هائی از طنز و هزل و اخوانیات یا حتی ترجمه ها که در نمونه های موفق تر، بواقع بازسرائی اشعارند…
به این ترتیب از مجموع سروده های قبل از تغییر نظام، تنها ۴ نمونه در این دفتر آمده اند، و از انبوه سروده هایم برای یارانی مشخص، تنها ۵ نمونه (بخش های ۱ و ۲)، بخش ۳ فضای پس از ۵۷ است و بخش ۴ تاملاتی در غربت. در آخرین بخش هم چند شعری آمده اند که به دلائل گوناگون در جلد اول «تاملی در راه» نمی توانسته اند بیایند.