هشتمین شماره از مجموعه فلسفی غرب به معرفی((فرانسیس بیکن)) اختصاص دارد. ((فرانسیس بیکن در سال ۱۵۶۱م به دنیا آمد و بیشتر عمر خود را در دربار سپری نمود .

در سن سیزده سالگی وارد کالج کیمبریج شد و در آن جا از فلسفه ارسطویی نوعی دلزدگی پیدا کرد که تا پایان عمر همچنان از این فلسفه بیزار بود .بیکن در سال ۱۶۲۱م پس از آن که به اتهام رشوه، محکوم شد از دربار و از زندگی سیاسی بیرون رانده شد .

او در سال‌های بازنشستگی همه اوقات خود را صرف نوشتن کرد، اما در این زمان نیز نتوانست طرحی را که برای علم جدید درانداخته بود به پایان برساند .او در ۱۶۲۶درگذشت)) .

از متن کتاب:
اثر بزرگی که بیکن طرحش را در افکنده بود و تمام عمر در پی تکمیل آن بود احیای کبیر بود، که بنا بر طرح او قرار بود بنیادی کاملاً تازه برای علوم پی افکند و همه تصورات پذیرفته شده در این زمینه را کنار بزند و به معاینه و بررسی کاملاً تازه ای از جزئی ها بازگردد و با شیوه ای مصون از خطا از معاینه این جزئی ها به اصول موضوعه تازه ای که کلیت هر چه بیشتری داشته باشند برسد، و آنگاه با استنتاج قیاسی از این اصول موضوعه کلی دوباره به سمت جزئی های تازه و عملیات مفید بر روی ماده بازگردد.
قصد او این بود که با این اثر از یک سو به اصلاح عقل گرایی افراطی فیلسوفان باستانی بپردازد که مستقیماً با یک جهش از جزئی ها به اصول موضوعه کلی بی بنیاد می رسیدند و آنگاه فقط به کمک قیاس استدلال می کردند و از سوی دیگر به اصلاح تجربه گرایی بی نظم و قاعده کیمیاگران و جادوگران طبیعی بپردازد که وقت خود را با آزمایشهای بیهوده تلف می کردند و فقط بر اثر تصادف به کشفیات واقعی نائل می شدند. بیکن با شیوه استنتاج استقرایی اصول موضوعه کلی می خواست «میان قوه تجربی و قوه عقلانی ازدواج واقعی و مشروعی» را به ثمر برساند…