رُؤیایِ صادِقه، رسالهای کوتاه به طنز، و به شیوه و سبک خوابنامهها در انتقاد از روحانیان، بزرگان و حکام اصفهان در دورۀ مشروطه از جمالالدین واعظ اصفهانی.
مؤلف این اثر کوتاه، سید جمالالدین صدرالمحققین اصفهانی معروف به سید جمالالدین واعظ اصفهانی، از رهبران مشروطیت است. وی را میتوان نویسنده، خطیب و یکی از شهدای راه آزادی و مبارزه بر ضد استبداد و اختناق به شمار آورد. سید جمالالدین در ۱۲۷۹ ق/ ۱۸۶۲ م در همدان متولد شد و در ۱۳۲۶ ق/ ۱۹۰۸ م در بروجرد به دست عمال محمدعلی شاه به قتل رسید (سجادی، ۵؛ حقیقت، ۳۲).
او در اصفهان، مظالم و مفاسد دستگاه حاکم را برمیشمرد و اندیشۀ آزادیخواهی و استقلالطلبی و عدالتپروری را در اذهان مردم میپروراند و آنان را با این معانی آشنا میساخت. سید جمالالدین بر این باور بود که اساس ترقی و تعالی در دنیا و آخرت، در گرو ۴ اصلِ برادری، امنیت، آزادی، و علم و هنر است. او با ظلالسلطان و روحانیان جیرهخوار وی، همچون آقانجفی و فرزندانش، به مخالفت برخاست و بر آن شد تا رسالۀ رؤیای صادقه را در انتقاد به ظلمهای درباری و علمای ستمگر و بیایمان اصفهان بنویسد (سجادی، همانجا؛ یغمایی، ۳۰۴؛ لوری، ۱۳۹-۱۴۰؛ باستانی، ۱۴).
به گفتۀ محمدعلی جمالزاده ــ نویسندۀ شهیر معاصر و فرزند ارشد سیدجمالالدین ــ وی رؤیای صادقه را با دستیاری میرزا نصراللٰه بهشتی ملکالمتکلمین و شیخ احمد کرمانی مجدالاسلام و گویا میرزا ابراهیم خان نگاشت