اَخْتَر، احمد بیک گرجی (د ۱۲۳۲ق/ ۱۸۱۷م)، شاعر، تذکرهنویس، خطاط و ستایشگر لطفعلی خان زند و فتحعلیشاه قاجار.
پدر اختر، فرامرزبیک از خدمتگزاران معتبر دولت زندیه و مادرش از بازماندگان حسن پاشای ترکمان بود (اختر، ۱/ ۲۴۹) و اجداد او از نژاد ترکان گرجستان و در شمار غلامان صفویه بودند (وامق، ۵۶؛ دیوان بیگی، ۱/ ۹۰؛ محمود قاجار، ۱/ ۱۵۹). اختر چنانکه خود مینویسد، در تبریز زاده شد (همانجا)، ولی بسمل شیرازی که با وی سابقۀ همنشینی داشته، اصفهان را مولد او دانسته است (ص ۴۳۰، ۴۳۱). دوران رشدش در شیراز و اصفهان سپری شد و در جوانی به خدمت آخرین حاکم زندیه، لطفعلی خان درآمد (اختر، وامق، همانجاها) و تا انقراض خاندان زندیه به دست آقا محمد خان قاجار با آنان ارتباط داشت.